در اتاوا که بودیم با دوستانی آشنا شدیم که ۲ نفر از آنها دانشجویان بورسیه ای دوره دکترا  از دانشگاه امام صادق بودند و بچه های خوبی هم بودند.علی که دوره اش رو باتمام بود و پیشنهاد کار در دانشگاه اتاوا را هم داشت،بدلایل خانوادگی قصد بازگشت به ایران را داشت و وقتی در مورد احساسش نسبت به ترک کانادا و برگشتن به ایران را پرسیدم گفت:همان احساسی را دارم که حضرت آدم هنگام اخراج از بهشت داشت.!  آن دوست دیگر(دکتر ز) اما می گفت که علیرغم آگاهیش نسبت به مشکلات در ایران،از بازگشت به ایران استقبال می کند.مدتها گذشت و وقتی به ایران بازگشتیم و سراغ دوستان طول سفر را گرفتیم از علی خبری نیافتیم،اما دکتر ز. را شنیدیم که پس از آمدن به ایران ریاست دانشکده اقتصاد در امام صادق را بهمراه کرسی استادی گرفته،اما پس از مدتی عطای کار را به لقایش بخشیده و به کانادا بازگشته است.! (راستی حتما شنیده اید که متاسفانه بدلایل کاملا مشخص ۹۸٪ بورسیه ایها دیگر به کشور باز نمی گردند !! که ضربات جبران ناپذیری بر سطوح گوناگون کشور وارد می آورد)

*نامهای کامل را نیاوردم زیرا شاید راضی نباشند.

با تبریک دوباره سال نو و امید اینکه بهترینها در مسیر زندگیتان پدیدار گردند،بدلیل ماجرای اعتراضات  فرانسویان،خاطره ای را در این خصوص نقل می کنم.

دوستی تعریف می کرد که در جریان انقلاب ۵۷، در فرانسه دانشجو بوده و در منزل استادش بهمراه دوستانشان جریان انتخابات فرانسه را از تلویزیون تماشا میکرده اند که ناگهان برنامه قطع و در خبر فوری اعلام می شود که مردم ایران امام خمینی را در ماه دیده اند! دوستمان تعریف میکرد که از این خبر حسابی عصبی و خجل شده بوده تا اینکه استادش متوجه شده و در دلداریش می گوید:ناراحت نباش،ما هم سیصد سال پیش مثل شما بودیم!!به تعبیر آن دوستمان،استادش محترمانه گفته بود:که سیصد سال از دنیا عقب هستید!!

در فرانسه که بودیم و با خبرنگاری گفتگو می کردیم و مثل همیشه باز هم از مسایل سیاسی هم بحث می شد،خانم خبرنگار که فرهنگ ما را بخوبی می شناخت و بارها به ایران سفر کرده بود و آخرینش یک هفته پیش از ملاقات ما بود که در دانشگاه فردوسی مشهد هم درمورد منع حجاب در مراکز دولتی فرانسه سخنرانی کرده بود،در یکی از جملاتش به این اشاره کرد که: شما در ایران نه حقتان را می شناسید و حتی اگر هم بفرض که بشناسید،بلد نیستید آنرا بگیرید و به نمونه های بیشماری هم اشاره نمود .در آخر هم  گفت:در فرانسه اگر عده ای به خیابان بریزند ّهم آنها میدانند که چه می خواهند و هم دولتمردان میدانند که چه حق و امتیازی باید بدهند.

حالا کاملا گفته ایشان را درمی یابم که پس از ۲ ماه اعتراض،بالاخره دولت فرانسه از قانون کار جدیدش پا پس کشید و به خواست مردمی تن داد.

متاسفانه گاهی بدجور مصداق این ضرب المثل می شویم که: خلایق هر چه لایق!!!

دریغا.........................