این هم عکسی از رنگ پوست تغییر یافته در زیر آفتاب سوزان

دومین روز  حضورمان در لاس وگاس با رخداد خوشایندی همراه بود که هم مایه خوشحالیمان گردید و هم مباهات. در هتل بودیم که تلفن زنگ زد و آقایی از آنسوی خط پس از خوش و بش و چاق سلامتی،با لهجه عمدی و غلیظ مشهدی کمی سربسرمان گذاشت و نیز گفت:واسه ما مشدیها افت داره که مهمون ورزشی ار ایران بیاد و ما نبینیمشان.و وقتی اسمشان را پرسیدیم گفت:حشمت هستم و چون بجا نیاوردیم،ادامه داد حشمت مهاجرانی.تازه متوجه شدیم که با آقای مهاجرانی مربی تیم فوتبال در جام جهانی ۷۸ آرژانتین گفتگو می کنیم.گفت که وقتی از رسانه ها خبر آمدنمان به لاس وگاس را شنیده،از دیروز و دیشب دنبالمان می گشته است،به بسیاری از هتلها زنگ زده  و بارها در جستجوی ما مسیر ورودی لس آنجلس-لاس وگاس را پیموده است،غافل از آنکه ما ۲ساعت پیش از ایشان وارد شهر شده بودیم.که هرچند مقصر نبودیم اما باز هم کلی شرمنده  شدیم.می گفت که:تنها ورزشکارانی هستید که به شخصه مشتاق دیدارشان بوده ام،زیرا ارزش و سختی کارتان را خوب درک می کنم،چرا که  رکاب زدن با دوچرخه ثابت در سالن و زیر کولر بمدت یک ساعت آن همه سخت است و همیشه غر غرهای ورزشکاران را در می آورد،آنوقت می فهمم که چندین ساعت رکاب زدن همه روزه در گرما و سرما چه کار طاقت فرسایی باید باشد....و البته همه اینها از روی ابراز محبت و لطف آقا حشمت بود. ناهار را با آقا حشمت بودیم.خاطراتی بسیار شنیدنی از تیم مله و ماجراهای پشت پرده ی  آنروزها داشتند. پس از ناهار هم ما را به مغازه خانمشان برد و هر چه که دم دستش می رسید جمع می کرد و بما می داد. که ما هم پس از تشکر بسیار و اظهار اینکه امکان حملشان را نداریم،تعدادی تی شرت و ... برداشتیم.      همه این محبتها و برخوردهای نظایر آن،موجب انبساط خاطر ما گردیده و در مقاومت ما در برابر سختیها بسیار موثر بود و از همینرو بود که همیشه تداوم کارمان را مدیون مردم می دانستیم.

این هم ۲عکس از نمونه سختیها در کنار رودخانه برفی و یخ زده.

وقتی از آن بیابان بی آب و علف به ورودی لاس وگاس رسیدیم،گویی که صحنه ای از فیلم کارتونی را مشاهده می کنیم،چون یکباره از برهوت به دنیایی از تجمل وارد می شدیم و از آنجا که چندین روز مداوم را در بیابانها سر کرده بودیم لذا این مناظر خیلی به چشم می امد.لاس وگاس شهری پرزرق و برق در آن دل کویر با انواع کازینوها و هتلهای مجلل، مرکز جذب گردشگرانی است که بیشترشان را اهل قمار و خوشگذران تشکیل می دهند.شهری با انواع برنامه های زنده تفریحی و شاد و تنها شهری در آمریکاست که در خیابانهایش مصرف مشروبات الکلی مجاز است( البته بشرط پوشاندن بطری با یک مثلا کاغذ).و یا تنها شهریست که تجارت جنسی در هتلهایش آزاد است.رستورانها و هتلهایش نیز بسیارر شیک و ارزان است و همه و همهی اینها برای این است که این قسمت از آمریکا را که برهوتی با بدترین آب و هوا بیش نیست،رونق بخشند.روزها معمولا شهر خلوت است و عصر تا صبح زندگی جریان می یابد و دستگاههای کازینوها جیبهای مردم را با دست خودشان خالی می کنند.....

نکته:جذب توریست با هر وسیله ای(مثل تجارت کثیف جنسی)مسلما قابل توجیه نیست،آباد کردن کویرهایمان پیشکش،اما ما که از نظر اکوتوریسم ششمین کشور دنیا هستیم چرا از درآمد توریسم کشورمان بی بهره مانده است؟...!!! دریغ از مدیریتی کاربلد و دلسوز..