راستش وقتی اینها را شنیدم اصلا فکر نمی کردم که فیلم سفر ما آنچنان مطرح باشد،چه رسد به برنده شدن.زیرا بهروز  که به ما دسترسی نداشت،واین فیلم را از آرشیوی که خودش در هنگام حضورمان در آمریکا داشت با چند سی دی کم کیفیتی هم که ما برایش ارسال کردیم درست کرده بود.احمد پژمان موسیقی متن فیلم را درست کرده و بیانیه صلح کوروش هم با صدای بهروز وثوقی ضبط شده است.دست همشون درد نکند. باز هم گلی به جمال دوستان و یاران.که ما را فراموش نکردند. من و امیر از افرادی هستیم که در وطن خویش غریبه ایم،فقط به این دلیل که به توصیه شان عمل نکردیم و حاضر به دروغ گویی و تعریف و تمجید از حضرات نشدیم.آنها هم خیلی راحت ما را از همه چیز محروم کردند،از خبر گرفته تا چاپ کتاب و ادامه تحصیل و.... مثلا در تجلیل از افتخارآفرینان ایرانی در سال آخر دوره آقای خاتمی،تصویر ما هم در مراسم و هم از شبکه خبر پخش شد اما حتی یک تلفن خشک . خالی هم به ما نزدند!!....این نیز بگذرد.

*امشب (سه شنبه)هم از کانال اندیشه ۷:۳۰ شب بوقت ایران گزارشی در این خصوص پخش میشود.

دوم پوزش بابت تاخیر  بدلیل ویروسی شدن کامپیوتر.

هنگامی که در صحرای نوادا مشغول رکاب زدن بودیم،تابلویی نگاهمان را جلب نمود که نوشته شده شده بود تا ۱۲۰مایل(۲۲۰کیلومتر)هیچ آبادی،مغازه و یا پمپ بنزینی وجود ندارد،لذا باکتان را پر و آب و غذا به همراه داشته باشید! با دیدن این تابلو حالمان گرفته شد،زیرا همینجوریش بدلیل گرمای زیاد کلی آب کم می آوردیم،چه رسد به اینکه ذخیره ۲روز را هم حمل کنیم.چاره ای نداشتیم و چند گالن آب اضافه را روی دوچرخه ها سوار کرده و با تهیه جیره خشک غذایی براه افتادیم.خودتان تصور کنید که چه مشقتی را باید تحمل می کردیم،زیرا در آن گرمای سوزان بیش از ۲برابر وزن خودمان را هم باید می کشیدیم.

شب را در بیابان برهوت چادر زدیم و نیمه های شب بود که در زیر نور ماه و شمع،چشممان به انواع حشرات و خزندگان گزنده ای افتاد که کنار چادرهایمان مانور می دادند و حتما کلی هم توی ذوقشان خورده بود که ما را می دیدند و اما بهره ای از ما عایدشان نمی شد. صبح براه افتادیم و بالاخره پس از ۲روز قحطی زدگی کم کم به آبادی رسیدیم و پس از آن نیز سربالاییهای کشنده یوتا آغاز گردید.هر چه هم که جلوتر می رفتیم بر سرمای هوا افزوده می شد.