۲-خسارت ما از حمله عراق چه شد؟چه کسی باید حق ما را بگیرد؟در کشورهای خارجی با ایرانی و گذرنامه ایرانی بدترین برخوردها را می کنند،مسئول این توهینها کیست؟تغییر نام خلیج فارس را چه کسی پاسخ مناسب داده است؟سهم ۵۰درصدی ما از خزر به۱۳درصد کاهش یافت (در زمان جناب خاتمی). همسایه ما(شوروی) مرد آنوقت اموال ما راهم به عنوان ارث بین بچه هایش تقسیم کردند!!مسئول این خیانت به منافع ملی کیست؟

۳-۳۵۰میلیارد پول بی سند شهرداری تهران چه شد؟(درزمان جناب احمدی نژاد و شورای اصولگرایان) یا مگر نه اینکه استثمار بد است؟چرا دولت ما عده ای را بنوان معلم حق التدریس استخدام می کند اما حقوقشان را به نصف می پردازد،حقوق روزهای تعطیل را هم ازشان کم می کند و از بیمه کردنشان هم ابا دارد؟چرا باید کارگران از کوچکترین مزایای زندگی بی بهره باشند؟چه فرق است بین ما و استکبار جهانی؟ آنها زورشان می رسد که ما و جهان سوم را استثمار کنند ما هم زورمان به استثمار مردم خودمان می رسد.چرا نفت ۷۰دلاری با نفت ۸دلاری هیچ تفاوتی در اوضاع کشور ایجاد نمی کند؟وعده ژاپن اسلامی آقای حداد عادل و نیز آوردن پول نفا بر سر سفره ها چی شد؟و هزاران نمونه از این چراها و بی کفایتیها.

۴- صدام هم با ۹۹درصد رای انتخاب شده بود!و در دادگاهش نیز خود را رییس جمهور منتخب می نامید. حسنی مبارک هم رییس جمهور منتخب است مثلا، و این انتخاب را قصد دارد که به فرزندش جمال مبارک منتقل کند مانند حافظ اسد که به پسرش بشار اسد منتقل نمود!!! نمایش شکل مار با نوشتن کلمه مار زمین تا آسمان فرق دارد.

۵-کاری به انتخابات آزاد و حضور نمایندگان همه سلیقه ها و اندیشه ها ندارم،فقط  یکی از مسائل بالا به تنهایی برای عدم رای دادن دلیلی کافی هست.هرکس که مسایل بالا برایش بی اهمیت بود برود رای بدهد تا شریک افتخارات آقایان در اموری نظیر مسایل فوق باشد.شرکت در انتخابات برای نظام و بویژه رای دادن به اصلاح طلبان رانده از قدرت و پیروزی آنها به نفع اصلاحات است ولی به نفع کشور و مردم نیست،زیرا همان افراد سر کار می آیند و هر روز هم بیش از پیش کشور به قهقرا می رود،هر کس هم که بیاید وضع همین است چرا که ریشه کار جایی دیگر است.البته رای ندادن هم آنچنان تاثیری ندارد (بقول شاملو دست خالي فقط بدرد كوبيدن بر سر خودمان مي خورد )دادن و ندادن رای در حقیقت عملی خنثی است.فقط شریک جرم خرابکاری نمی شوم و لااقل وقتم را هم تلف نمی کنم و کماکان شناسنامه ام را سفید نگه می دارم.

در ابتدای مطلب،به این مسئله اشاره کنم که سیستم جمهوری اسلامی بسیار شبیه به سیتم موجود در آمریکاست،و همه چیز به پول بسته است.با این تفاوت که امکانات اینجا اصلا قابل مقایسه با آنجا نیست.(از نظر اشتغال،تحصیل، و امکانات دیگر)مثلا باید برای بیمه شدن حتما یا باید کارمند دولت باشی یا اینکه شخصا خود را بیمه کنی درست مثل ایران،یا از حقوق بیکاری خبری نیست و یا برای تحصیل پول بسیار مهم است و....اما در اروپا همه از حداقل حقوق بیکاری و بیمه درمانی همگانی برخوردارند... پس از بازگشت دوباره به دنور،به همراه آقا خسرو به بیمارستان رفتیم و برخلاف ایران خودمان که تا پول نپردازی از بستری شدن خبری نیست،بلافاصله مرا پذیرش کردند بدون آنکه حتی کارت شناسایی بخواهند و برای پرداخت هزینه هم گفتند که صورتحساب را به آدرسی که می دهم ارسال خواهند کرد.! یعنی کاملا سیستمی انسانی همراه با اعتماد متقابل...بارها در ایران شنیده و خوانده ایم که بیماری بدلیل نداشتن پول فوت شده یا  بستری نکرده اند و..

بهرحال،چند پزشک متخصص ورزشی بالای سرم آمدند و تستهای گوناگون و عکسبرداری و ... و سپس بدترین خبر ممکن را دادند:نیاز به جراحی دارم و تا ۲سال هم نمی توانم دوچرخه سواری کنم. دنیا دور سرم می چرخید و غم سراسر وجودم را فرا گرفته بود.با امید دادنهای آقا خسرو بیمارستان را ترک گفتیم تا دنبال راه چاره ای باشیم.و دست تقدیر دکتر عرفان را مانند فرشته نجاتی سر راهمان قرار داد. دکتر عرفان بازیکن تیم فوتبال شاهین بوده و از ۴۰سال پیش به آمریکا مهاجرت کرده است.بخاطر رفتارهایی که دیده بود از جامعه ایرانی فراری بود اما وقتی ماجرای ما را به ایشان خبر داده بودند با وجودیکه در کار پژوهش و تدریس بود و بیمار نمی پذیرفت اما حاضر به ویزیت من شده بود.پس از معاینه پای من، نظر پزشکان در مورد نیاز به جراحی را تایید نمود اما گفت که با صرف وقت و روش ابداعی خودش در طب سوزنی و نیز با فیزیوتراپی پای مرا درمان می کند تا بتوانم دوباره به راهم ادامه دهم و به قولش نیز وفا کرد آن هم بی انکه دلاری طلب نماید در حالیکه اگر هزینه ها را حساب می کردیم شاید بیش از ۵۰هزار دلار می شد.ایشان حتی داروها را هم شخصا برایم تهیه می نمود و من ادامه و پایان کارم را مدیون محبتهای ایشان می دانم.و نیز دوستان عزیز ایرانی مانند رضا و خسرو و دیگران که هر روزه زحمت رساندن مرا تا مطب دکتر بعهده گرفته بودند و یا هاشم که هر روز مارا به باشگاه ورزشی برای حفظ آمادگی می برد....

ضمنا ۱۶ آذر دومین سالگرد بازگشتمان به کشور است. این هم مقاله ای از دوست نازنینمان مزدک علی نظری از  خبرنگاران مستقل در این مورد: http://www.jour4peace.com/main1.asp?a_id=233

                       این هم عکسی با دکتر عرفان در دفتر کارشان

ما در دنور با دوستان بسیار عزیزی آشنا شدیم که محبت زیادی در حق ما داشتند.دوستان ایرانی ما را به هتل یک همشهری اردبیلی بردند و ما مدت اقامت اولیه مان را در هتل ایشان بودیم و البته اسما در هتل بودیم و تمام اوقاتمان با دوستان تازه و در منازل آنها می گذشت.همه که متوجه لنگیدن پای من شده بودند نگران بودند و انگار از همه بی خیالتر خودم بودم،زیرا امیر هم نگران بود.آخه من سلاها پیش در همین ایران خودمان و هنگام زدن دور ایران دچار ورم شدید زانو شده بودم و ۶روز تمام را با تکیه بر قدرت یک پا رکاب زده بودم و این دفعه هم خیال می کردم که اوضاع همینگونه است و خوب می شوم. با اصرار دوستان پیش پزشک رفتیم و ایشان که یک خانم امیکایی بودند کلی دارو دادند و کمپرس مکرر یخ تجویز کردند و ۲هفته هم استراحت!و قرارمان شد که همه نکات گفته شده را رعایت نمایم.

من و امیر فقط ۲روز اختلاف سنی داریم.من ۴آبانم و امیر ۲ آبان.خلاصه چند روزی بود که به دنور رسیده بودیم و از چیزی هم خبر نداشتیم که روز ۳آبان دنبالمان آمدند و ومای بی خبر را به مهمانی بردند،مهمانیی که عزیزان هموطن با آگاه شدن از تاریخ تولدمان که در سایتمان نوشته شده بود برایمان گرفته بودند و هرکس کاری را عهده دار شده بود،از پختن کیک و  غذا و دی جی و...خلاصه کلی شرمنده محبتهایشان شدیم و شب خوبی را داشتیم.مخصوصا که روحمان هم خبر نداشت.

پس از اتمام چند روز استراحت،در حالیکه هنوز می لنگیدم و علیرغم میل دوستان،براه افتادیم.اما همه از امیر قول گرفتند که اگر اوضاعم بدتر شد خبرشان کند.تا شهر پورت مورگان در حدود ۱۰۰کیلومتری دنور رکاب زدیم و اصلا اوضاع جسمی مناسبی نداشتم.در یک هوای سرد به یک متل کوچک رفتیم و از امیر قول گرفتم که تا فردا صبح را صبر کند تا ببینیم که درد کم می شود یا نه؟!! خیلی سخت بود.هر لحظه ورم پایم بیشتر می شد تا جایی که نای ایستادن روی پای چپ را نداشتم.درد پا ناراحتم نمی کرد اما اینکه وقفه ای در ادامه راهمان پیش می آمد حسابی کلافه ام کرده بود بویژه که بیمه و یا حامی مالی آنچنانی هم نداشتیم و بدون بیمه هزینه های درمان هم در آمریکا بسیار بالاست.