ما هم در منزل سیامک بودیم که از کودکی خارج از ایران بزرگ شده بود و دیگر هم به ایران نیامده بود اما اگر کسی وی را می دید گمان می کرد که همین دیروز از از ایران خارج شده است.سیامک در ارتش آمریکا هم خدمت کرده بود و حتی در جنگ کویت جزء نیروهای امریکایی در کویت بوده است. برای جنگ افغانستان هم احضار شده بود که ناراحتی مچ پا را دلیل امتناعش بیان کرده و از حضور مجدد در ارتش خودداری کرده بود.سیامک خاطرات بسیار بامزه ای از خدمتش در ارتش و بویژه از حضورش در کویت تعریف می کرد.مثلا اینکه در گروهان محل خدمتش ۲نفر مسلمان حضور داشته اند یکی سیامک و دیگری هم تبعه ای از عراق. می گفت هر وقت که هنگام اذان می شد کل  گروهان را متوقف می کردند تا آن سرباز عراقی الاصل نمازش را بخواند و اوایل فرمانده و بقیه سربازان از اینکه از این ۲مسلمان یکی نماز می خواند و دیگری نه تعجب می کرده اند و گاهی هم سربسر سیامک می گذاته اند اما بعدا برایشان عادی شده بوده است.