به گمانم پیش از این در مورد امیشها نوشته بودم اما چون الان به ترتیب مسیر سفر می نویسم لذا ضمن پوزش بخاطر تکرار،دوباره کاری می کنم .

آمیشها مردمانی هستند که ریشه آنها بیشتر به مهاجران هلندی و ژرمن بر می گردد.جمعیت کل آنها در آمریکا به حدود ۳۰هزار نفر می رسد و اکثریتشان هم در ایالت پنسیلوانیا زندگی می کنند که به ایالت آمیشها هم معروف است.آمیشها افرادی مذهبی هستند که تکنولوژی را منبع فساد می دانند و برای همین از وسایل مدرن استفاده نمی کنند(آن هم در دل کشور پیشرفته ای مانند آمریکا)بجای اتومبیل از دلیجان استفتده می کنند بطوریکه در جاده ها علاوه بر علایم ماشینها،علامتهای کالسکه و دلیجان هم نصب شده است.از لباسهای بلند و کلاه استفاده می کنند مردان  ریشهای بلندی دارند و البته سیبیلها را کوتاه می کنند و بانوان هم کلاه روسری مانندی بسر دارند و دامنهای چین چین بلندی می پوشند. کامپیوتر در زندگیشان جایی ندارد و از ای میل و تلفن خبری نیست. لباسها را با دست می شویند و در آفتاب خشک می کنند و... شاید در جاهایی مانند بنگلادش و پاکستان دیدن آدمهای عجیب و غریب امری عادی باشد،اما برای ما دیدن این آدمها در دل آمریکا بسیار جای تعجب داشت،اما جامعه آمریکا براحتی این آدمها را پذیرفته است که به دلخواهشان در آنجا زندگی می کنند و البته آنها هم آدمهای بی آزاری هستند و سعی نمی کنند که کلی زور بزنند و بقیه جامعه آمریکا را وادار کنند تا مثل آنها بشوند!! 

یکروز در مسیرمان به طرف شرق در یکی از جاده های فرعی و پرت راه را گم کرده بودیم و چون نقشه جزئی منطقه را همراه نداشتیم لذا کمی سردرگم شده بودیم و مجبور بودیم پرسان پرسان خود را در مسیر اصلی قرار بدهیم.یکی از جاهایی که برای پرسیدن آدرس مراجعه کردیم یک مرکز آتش نشانی بود و از آنجا هم که پرچم ایران را هم جلوی دوچرخه ها نصب کرده بودیم یکی از ماموران بلافاصله با دیدن ما رو به همکارش گفت:زودباش آماده شو که ماموریت رسید و باید برای خاموش کردن آتش خاورمیانه حرکت کنیم و در همان حال با خنده رو به ما گفت:چرا حالا با دوچرخه برای خبر کردن ما آمده اید و اضافه کرد:تمام آتش نشانهای دنیا هم قادر نیستن آتش خاورمیانه را خاموش کنند.ماموران آتش نشانی به گرمی به ما خوشامد گفته و با این امید که از شوخیشان دلخور نشده باشیم ما را به نوشیدنی خنک دعوت کردند و سپس هم نقشه جامعی را در اختیارمان گذاشته و راهنماییمان نمودند.ما هم از لطفشان تشکر کرده و راهمان را ادامه دادیم.