| تبليغات | X |
 |
 |
|
| (آزادی بیان،حقوق زن=حقوق بشر) ای زبردست ز یردست آزار×××گرم تا کی بماند این بازار |
|
ما به تازگی وارد آمریکا شده و به جنوب کالیفرنیا و شهر سن دیه گو رسیده بودیم که رویداد تلخ و ضدانسانی ۱۱سپتامبر اتفاق افتاد .بسیاری از ایرانیان که در جریان سفرمان قرار داشتند،نگران شده و با تماسهای مستقیم(ای میل-تلفن-حضوری)و یا از طریق رسانه ها و دوستان ما را از ادامه راه بویژه به مرکز آمریکا منع می کردند.با اتفاقی که افتاده بود مسلمانان و خاورمیانه ایها در امان نبودند و حتی یکی از تندروها یک سیک هندی را به خیال اینکه عمامه مسلمانی بسته است به تلافی کشته بود و جنگ روانی زیادی جریان داشت و هموطنان هم به همین دلیل نگران جانمان بودند و وقتی هم که اصرار ما را بر ادامه راه دیدند پیشنهاد دادند که پرچم آمریکا را هم کنار پرچم ایران قرار بدهیم،اما از آنجا که در کشورهای قبلی پرچم مربوطه آنها را نصب نکرده بودیم لذا از نصب پرچم آمریکا هم خودداری نمودیم اما برای احتیاط قول دادیم که پرچم ایران را در جاده های خلوت و و بویژه مناطق مرکزی آمریکا نصب نکنیم و این پیشنهاد دوستان آمریکایی بود زیرا بنا به استدلالشان ممکن بود از راه دور مورد هدف تیراندازی قرار بگیریم.!!پرچم در کشورهایی مانند کانادا و آمریکا بازار پررونقی دارد بگونه ای که پس از ۱۱سپتامبر مدتی در بازار نایاب شد زیرا همه برای اینکه علاقه شان به آمریکا را نشان بدهند سر در خانه و روی خودروهایشان پرچم نصب کرده بودند و برخی از خارجیها از ترس تندروها چند تا چند تا نصب نموده بودند! این عشق به پرچم در مناطق مرکزی که متعصب ترند بیشتر به چشم می خورد.مردم این مناطق اکثرا دامدار و کشاورزند با ظاهر و خلق و خوی کابویی که فقط اسب جایش را به ماشین داده است و با نیت حمایت از صنایع داخلی ماشینهای ساخت آمریکا سوار می شوند و یکی از همین کابویها پرچم آمریکا را روی تپه ای از کود حیوانی کنار مزرعه اش هم نصب نموده بود.یکبار وقتی از این مسایل صحبت شده بود و ما از این صحنه ها گفتیم،خانمی که همسرش یک ایرانی بود گفت که پدرش بیش از ۴۰سال است که همانند پادگان نظامی،هرروز صبح پرچم را در حیاط خانه به اهتزاز درآورده و شب به پایین می کشد!!
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 26 تیر1386ساعت 7 توسط حسن علیزاده |
|
|
با هماهنگیهایی که صورت گرفت برای ملاقاتی رسمی به سازمان ملل رفتیم.ملاقاتی رسمی با خانم ترزای فرانسوی ویکی از چندین معاون دبیر کل وقت سازمان(کوفی عنان)در صحن سازمان ملل صورت گرفت که ضمن تقدیر از حرکتمان،ما را همکاران افتخاری خود در راستای صلح جهانی نامیده و تشکر کردند.به نمایندگی ایران در سازمان ملل هم قرار آمدن ما و برنامه دیدار ما را اطلاع داده بودند که ایشان هم پاسخ داده بودند که: درست است که دوچرخه سواران ایرانی هستند اما ارتباطی به ما ندارند!!! بهرحال پس از تعارفات و گفتگوهای رسمی،ترتیبی داده شد تا از سالنهای مجمع عمومی،شورای امنیت و ...موزه و هدایای کشورها دیدن بکنیم که در بین آنها هدایایی از ایران هم بود که ۲ مورد آن بیش از بقیه جلب نظر می کرد.یکی تندیس منشور حقوق بشر کورش کبیر و دیگری تابلو فرشهای نفیسی که تصاویر دبیرکلهای سازمان ملل از ابتدا تا آن موقع به شکل هنرمندانه ای بافته شده بود.(احتمالا تا حالا تصویر بان کی مون را هم بافته و تحویل داده باشند).پس از بازدیدها در ساعت مقرر در باشگاه خبرنگاران حضور یافتیم تا به پرسشهای خبرنگاران رسانه ها پاسخ بدهیم.از رویترز و آسوشیتد پرس گرفته تا خبرگزاریهای عربی،پاکستان و ترکیه و ...حضور داشتند اما از نماینده کشورمان خبری نبود!! پس از پایان کنفرانس خبری از اینکه توانسته بودیم از تریبونی رسمی از طرف بخش بزرگی از مردممان پیام مخالفت با هرگونه جنگ و خونریزی را ابلاغ بکنیم خوشحال بودیم .
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 5 تیر1386ساعت 9 توسط حسن علیزاده |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
متولد آبان1349 اردبیل -در مدت4سال و 3ماه همراه با دوستم بعنوان اولین ایرانی دور دنیا را در 5 قاره با دوچرخه رکاب زدیم(از شهریور79 تا آذر 83) و موفق به دریافت حکم قهرمان قهرمانان از فدراسیون دوچرخه سواری شدیم. تجربیاتی را که در طول سفر بدست آوردم قادر نبودم پشت میز هیچ دانشگاهی بیاموزم و آرزو دارم که امکان انتقال آنرا به علاقمندان بیابم (از طریق چاپ کتاب و البته بدون سانسور)فیلم سفرمان هم در فستیوال میلان-آبان85-برنده دیپلم افتخار گردید. برای دیدن جزئیات-عکسها و روزنامه ها لطفا دیدن فرمایید از سایت: http://pedal4peace.free.fr
|
|
RSS
|
