در واشنگتن که بودیم،به همت برخی از دوستان ایرانی و در راس آنها آقای سرشار مراسمی در جهت تجلیل و همچنین پشتیبانی از حرکت ما با عنوان جشن صلح در هتل برگزار گردید که ایرانیان بسیاری با دیدگاهها و مرامهای گوناگون در آن شرکت جسته بودند.از شخصیتهای فرهنگی-سیاسی مانند خانم مهرانگیز کار گرفته تا افراد ورزشی مانند نابغه کشتی ایران استاد عبدالله موحد. مراسم بسیار آرام و خوبی بود که تاثیر زیادی در ادامه راه ما داشت و حضور آن تعداد هموطن نازنین که وقت و انرژی خود را گذاشته و در حرکت نمادین ما سهیم شدند برای همیشه در ذهن ما به نیکویی به  یادگار خواهد ماند. فضا به قدری صمیمانه بود که غم غربت را به کلی از یادها می برد و از اینکه چنین هموطنان و دوستانی داشتیم بسیار خوشحال بودیم.در روزهای پس از مراسم  نیز آنگونه که در رسانه های فارسی زبان منطقه درج شده بود،تنها مراسمی بوده که ایرانیان از هر طیف فکری و با هر سلیقه ای در آن گرد آمده بودند و هیچ حرف و حدیث و اختلافی هم پیش نیامده بود.ضمن سپاس از هم میهنان نازنینمان،امیدوارم که این عزیزان همواره شاد و تندرست باشند.  

در واشنگتن که بودیم استاد شجریان به همراه گروهشان کنسرت داشتند که ما هم از سوی برگزار کنندگان، به کنسرت دعوت بودیم.استاد شجریان خواننده ی مورد علاقه ی من است که هیچگاه در ایران امکان رفتن به کنسرتش را پیدا نکرده بودم و حتی الان هم که این مطلب را می نویسم کنسرت استاد در تالار وزارت کشور برگزار می گردد و باز هم متاسفانه موفق به تهیه ی بلیط نشدم!! به هر حال قسمت بود که در آنسوی دنیا اجرای زنده ی خواننده ی مورد علاقه ام را ببینم  که آنهم در زمانی که ماهها از وطن دور بودیم و حال و هوای آن صد چندان می شد.اجرای شعر شاملو و...  و همنوایی همایون شجریان که به خوبی پا جای پای پدر می گذارد.شباهت صدایشان برای کسی مانند دوستم امیر بحدی بود که چون سرش پایین بود تشخیص نمی داد که صدای همایون است.به هر حال برنامه به زیبایی هر چه تممتر اجرا شد و در پایان هم به درخواست حاضران،مجددا استاد به سر صحنه آمد و مرغ سحر را به زیبایی اجرا نمود و عجیب اینکه از مشروطیت تا الان این شعر و آهنگ هنوز هم در جامعه ی ما مصداق داشته و جا برای خواندن دارد که حزنی سنگین هم بر دل می نشاند.