امروز روز جهانی صلح است.از آنجا که پیام ماهم  صلح و دوستی بین ملتها بود خاطره ای از یک دیدار با طرفداران صلح می نویسم.همانطور که میدانیم NGOها در کشورهای جهان اول رسمیت یافته اند و گاهی آثار زیادی هم در جامعه برجای می گذارند وبیان دیدگاههایشان برای بسیاری از مردم نیز دارای اهمیت است.صلح هم از مواردیست که  NGOهای زیادی از هنرمندان-ورزشکاران-خبرنگاران و...گروههای مختلف در راستای آن تشکیل شده اند.در دالاس به همراه یکی از دوستان ایرانی با یکی از تشکلهای طرفدار صلح آشنا شدیم که در حال آماده شدن برای راهپیمایی بر ضد حمله به عراق بودند و اعضای آنرا هم هیپی ها تشکیل می دادند که افراد بسیار خونگرمی هم بودند و با گیسهای بافته و لباسهای آنچنانی مختص خودشان بودند،خلاصه آنکه با ما گرم گرفتند و سربسرمان هم می گذاشتند و شوخی هم می کردند.امیر هم که آدم شوخ طبعی هست و در این موارد زود خودمانی می شد با حالتی نیمه جدی از آنها پرسید:آیا شما فقط ضد جنگید یا اینکه ضد تیغ و شامپو و حمام هم هستید ؟ که خنده همگی را به دنبال داشت...بهر حال ۲۱ سپتامبر روز جهانی صلح است که متاسفانه هر آن بیش از پیش در معرض خطر هم قرار دارد.مادامیکه همه ی انسانهای روی زمین به این نیندیشیم که چرا باید همنوعان خودرا بکشیم و تا زمانیکه در هیاهوی دشمن تراشیهای قدرت طلبان اندیشه و خرد را به کناری بگذاریم جهان روی صلح نخواهد دید!!و مانند همه ی روزگاران، قدرت طلبان خواهند کوشید به فرزندان خود حجله و به دیگر انسانها جبهه را نشان بدهند مگر اینکه آن کریسمس جنگ جهانی دوم اتفاق بیفتد که سربازان از دستور آتش مافوق خود سرپیچی نموده وبا سرباز روبرو به بازی فوتبال مشغول شدند.

به امید صلح پایدار جهانی در پهنه گیتی