بارها با نظریات این چنینی رودررو شده بودیم که برخی ایرانهای داخل را برتر می دانستند و برخی ایرانیهای مهاجر را !! که پاسخ ما هم همیشه این بود که فرقی میان ایرانی های داخل و خارج نیست و تفاوت آنان در میزان دسترسی به امکانات و نوع آموزش و محیط و ....است .

پ.ن: این روزها بحث های زیادی در رابطه با انتخابات و نحوه ی مشارکت مردم و میزان آگاهیشان ، در روزنامه ها و محافل مختلف مطرح می شود . و در برخی موارد سعی در مرزبندی جامعه ی داخل ایران می نمایند تا همین بحث برتری افراد یک شهر را نسبت به مردم جاهای دیگر پیش بکشند .که مثلا رای تهرانی و شهرستانی و  روستایی و... متفاوت است و به نوعی سعی در القای  دیدگاهی خاص دارند . حال آنکه اینجا نیز تفاوت آنچنانی مشاهده نمی شود .بسیاری از رای دهندگان تهرانی را همان مهاجران روستایی تشکیل می دهند و تفاوت آنچنانی در نحوه ی آرا مشاهده نمی شود . مثلا از تهران گرفته تا شهرستانهای مختلف ، به تناوب و بارها و بارها به افرادی مانند ورزشکاران ، هنرمندان ، خبرنگاران و مجریان برنامه های تلویزیونی برای ورود به مجلس و شورای شهر رای داده اند،که بیش از آنکه مردم به توانایی و برنامه های افراد رای بدهند به شهرت آنان رای داده اند .....هر چه که باشد ما همه ایرانی هستیم با تمام خصوصیات منفی و مثبت تاریخی مان در زمینه های اجتماعی-سیاسی  و فرهنگی

با این توضیح که ۲بیت آخر شعر ایشان برگرفته از حافظ شیرازی است . 

خاکم به سر ، زغصه به سر ، خاک اگر کنم       خاک وطن که رفت ، چه خاکی به سر کنم؟

آوخ کلاه نیست وطن تا که از سرم                  برداشتند ، فکر کلاهی دگر کنم

مرد آن بودکه این کلهش برسر است و، من       نامردم ار به بی کله ، آنی بسر کنم

من آن نیـم که یکسره تدبیر مملکت                تسلیم هرزه گرد قضا و قدر کنم

زیـر و زبر اگر نکنی خاک خصم ما                   ای چرخ! زیـرو روی تو ، زیر و زبر کنم

جاییست آرزوی من ،ار من به آن رسم            از روی نعش لشگر دشمن گذر کنم

هر آنچه می کنی، بکن ای دشمن قوی          من نیز اگر قوی شدم از تو بـتر کنم!!

من آن نـیم به مرگ طبیعی شوم هلاک         وین کاسه خون به بستر راحت هدر کنم

معشوق«عشقی»ای وطن،ای عشق پاک      ای آنکه ذکر عشق توشام و سحر کنم

عشقت نه سرسریـست که ازسربه درشود     مهرت نه عارضیست  که جای دگر کنم

عشق تو در وجودم و مهر تو در دلم               با شیر اندرون شد و با جان به در کنم

 در کنار همه ی نازیبایی های مرسوم و مشترک کشورهای جهان سوم ، سقوط شدیداخلاقی ، عدم امنیت ، بی نظمی اجتماعی و بحران هویت نمود بسیار بارزی برایم داشته و بدجوری توی ذوقم می زند و یقین داشتم که نسبت به ۴سال و نیم پیش ، اوضاع خراب تر شده است ! آن وقت پاسخ دوستان این بود که : از نظر ما هیچ چیز تغییر نکرده و زندگی روال عادی خود را طی می کند ! و برخی با تعجب بیشتر اظهار می داشتند که مگر ممکن است در مدت چند سال، این همه تغییرات پدید آمده باشد و ما حسش نکرده باشیم؟!! و خیال می کردند که ما ایران را نه با ایران قبلی بلکه با کشورهای پیشرفته مقایسه می کنیم و برای همین ، چنین دیدگاهی داریم! اما واقعا اگر بدون غرض و تعصب به مسائل پیرامونی دقت نماییم ، می شود سیـر قهقرایی را در سطح جامعه مشاهده نمود و پسرفت های درون آن را  حس کرد .  از بی نظمی ها و مزاحمتهای بی پروایانه ی خیابانی برای بانوان گرفته تا ظاهر افسرده و  چهره های عبوس مردم و روحیه ی پرخاش گرایانه ی آنها و موارد دیگر ، به شدت توی ذوق می زند و مسلما این شرایط در حال حاضر بیشتر نیز شده است و روز به روز بر ابعاد آن افزوده می شود . برخی از این معضلات اجتماعی به واسطه ی نبودن آموزش های لازم ، همواره گریبانگیر جامعه ی ما بوده است . فرهنگ ترافیک ، سالم و پاکیزه نگه داشتن محیط زیست ، فرهنگ شهرنشینی و آپارتمان نشینی ، احساس مسئولیت در قبال پاکیزه نگه داشتن طبیعت و موارد دیگر ، مشکلی است که از دیرباز در جامعه ی ما نمود داشته و جز درصد معدودی از مردم ، بقیه به این موارد توجهی نشان نمی دهند و هیچ گونه آموزشی نیز در اینگونه موارد داده نمی شود . اما در کنار این مسایلی که متاسفانه جزئی از فرهنگ عمومی ما شده است ، معضلات دیگری هم مشاهده می شود که ناشی از عدم مدیریت صحیح اجتماعی ، اقتصادی و سیاسی جامعه است و روز به روز بر عمق فاجعه افزوده می شود . ما اینک  4 سال است که به کشور بازگشته ایم و در ظاهر وضع همان است که بود . اما چون نیک بنگریم به راحتی درمی یابیم که  سیر قهقرایی را با شتاب پشت سر گذاشته ایم . البته زعمای قوم معتقدند که نه تنها ایران پسرفتی نداشته ، بلکه بهشت هم شده است و اینجا را گلستانی در دل آتش دنیا می انگارند !  اما واقعیت امر چیست؟!! بیکاری ،اعتیاد ، تورم و گرانی ، رشوه ، انواع فساد ، ناامیدی و افسردگی بیداد می کند و روز بروز بر آنها افزوده می شود . احساس بی اثری و سیاهی لشگر بودن ، در اعمال مردم کاملا نمود پیدا کرده است و در این آشفته بازار ، بی اخلاقی تا پایین ترین درجه ی خود رسیده و هر کس در پی منفعت شخصی خود ، حقوق بیگانه و آشنا را ضایع می سازد تا به اهدافش دست یابد .  متاسفانه بیشتر آدمها از قلمرو اخلاق بیرون آمده و تنها به سود شخصی خود می اندیشند . اعتماد تبدیل به گوهری نایاب در جامعه ی ایرانی بدل گردیده ونوع دوستی به کالایی کمیاب بدل گردیده است . طبق گفته ی آقای شاهرودی- رییس قوه قضاییه -در جمعیت هفتاد میلیونی ایران ، از هر هشت نفر ،  یک نفر پرونده قضائی دارد ـ حالا اگر جمعیت کودکان و بانوان را  از این نسبت کل کم کنیم ، درصد بسیار تکان دهنده و وحشتناکی به دست می آید! یعنی مردم عملا دست به یقه در کنار یکدیگر زندگی می کنند و به نوعی پرونده قضایی دارند ! حال اگر مانند کشورهای دیگر ، کتک زدن زن و بچه ، مزاحمتهای خیابانی ، حیوان آزاری و ... هم جرم تلقی می شد ، معلوم نبود که تعداد پرونده های قضایی به چه تعداد می رسید؟ و احتمالا به ازای هر یک نفرمان ،  دارای یک یا چند پرونده ی قضایی می گشتیم !!    گر حکم شود که مست گیرند   در شهر هر آنچه هست گیرند

در این آشفته بازار ،وقتی منافع شخصی بر منافع عمومی و ملی بچربد و بیشتر آدمها در فکر خویش باشند ، مسلما تنها چیزی که سرنوشتش برای کسی مهم نمی شود ، ایران است ! کسی اهمیت نمی دهد که سکان کشور دست چه افرادی بیفتد!! و هیچ تلاشی  هم برای بهبود اوضاع صورت نمی گیرد! گویا زاده شده ایم که مدام شاهد تکرار تاریخ باشیم. خواجه ی قاجار وصیت می کند که برای حکومت در ایران ، مردم را باید گرسنه و بی سواد نگه داشت ! و ناصرالدین شاه با غرور و افتخار اظهار می کرد که : وزیری می خواهد که فرق کلم با بروکسل را نفهمد ! و اینک در قرن ۲۱ و عصر تکنولوژی ، جسارتها تا آنجا بالا می رود که  وزیری بی سواد، خود را دکتر معرفی می کند ! نفت ۲۰ دلاری با نفت ۱۴۰دلاری ، هیچ فرقی در سطح جامعه ایجاد نمی کند و تاریخ را که ورق بزنیم ، به جز اقتصاد بدون نفت امیر کبیر و شادروان مصدق ، که کشور دارای تراز مثبت بازرگانی بوده است ، از زمان آغاسی و حتی پیش از آن تا به الان  همواره دولتها با کسری بودجه و بدهکاری روبرو بوده اند .و مردم هم در فقر اقتصادی و به تبع آن انواع فقرها غوطه ورند ! معلوم نیست این سرمایه های ملی چه می شود؟ هیچکس از ما هم برای علاج درد کاری نمی کند و درمانمان از حد دعا و نفرین فراتر نمی رود !! نشانی از عرق ملی مشاهده نمی شود . دریای خزر را به تاراج می برند ، کسی اعتراض نمی کند ! کشورهای حاشیه ی خلیج فارس بدترین اهانتها را به ایران و ایرانی می کنند ! اما باز سرمایه های کشور را برای منافع شخصی و سود بیشتر ، در آنجا سرمایه گذاری می کنند یا برای تفریح به هر قیمتی و با هر توهینی ، دسته دسته پولهای مملکت را سرازیر قلکهای نامردان امیرنشین و شیخ نشین می کنند!! باور کنید اینها سیاه نمایی نیست و واقعیت همیشه تلخ بوده و هست .... نمی دانم چرا به این شرایط خو گرفته ایم ؟ چرا حافظه ی تاریخی را به یاری نمی گیریم ؟ !!در مثل داریم که با یک گل بهار نمی شود ! اما یک پزشک میهن دوست (ماهاتیر محمد )در مالزی پیدا می شود و به تنهایی بار مملکتی را به دوش کشیده و سمبل توسعه ی شرقی می شود . پس با یک گل هم بهار می شود ، اگر قدرش را بدانیم و آنرا قیچی نکنیم!! اگر قدر مصدق  و امیرکبیرها را دانسته بودیم روزگارمان این نمی شد . چرا رگ ایران دوستی را در فین کاشان می بریم و همت میهن پرستی را در احمدآباد تبعید و  دفن می کنیم ؟ آدمی شگفت زده می شود ،وقتی به سرنوشت تمدنهای دیرینه ای همچون اینکاها و مایاها در آمریکای لاتین ، و مصر و یونان و ایران در این سوی دنیا می نگرد ! چه بوده اند و چه شده اند ؟

گویی به این وضع عادت کرده ایم و تسلیمیم.  ناگزیر یاد آن آزمایش معروف می افتم که : قورباغه ای را درون دیگ پر از آب ولرم انداختند که پس از لحظه ای ، احساس گرما نموده و از دیگ بیرون جهید .  آب را گرمتر نمودند و باز قورباغه را درونش انداختند که بلافاصله به بیرون پرید .  اما بار دیگر ، قورباغه را درون آب سرد دیگ گذاشتند و این بار او تکانی نخورد . آن وقت زیر دیگ را روشن کردند و آب را به تدریج گرم نمودند .  این دفعه ، قورباغه دیگر بیرون نپرید و واکنشی نشان نداد ، آرام آرام به حرارت خو گرفت و گرم شدن آب را تحمل نمود و در آخر درون دیگ پخت و نابود شد!

آیا می دانید؟

امیدواریم که به اصل خویش بازگردیم و در خویش تجدید نظر کنیم .از قدیم گفته اند : داشتم داشتم حساب نیست ،دارم دارم حساب است.                                                                                                                                    گیرم پدر تو بود فاضل   از فضل پدر تو را چه حاصل؟

پ.ن :به نامهای ما دقت کردین؟!! محض رضای خدا یکی از ما ۴ تا هم نام ایرانی نداشت!! ما که این همه نسبت به نام ایرانی حساسیم ، (مانند خــلیــج فــارس )کاش خودمان نیز نسبت به برگزیدن  نامهای فرزندان  کمی حساس باشیم  . امیدوارم به دوستان گرامی که مانند ما نامی عربی دارند برخورنده نباشد. شاد باشین

این هم یه عکسی که چندی پیش از پاییز گلستان گرفته بودم