دوستمان کامران از لس آنجلس، با هماهنگی پسر دایی اش حمید و دوست وی آقا رضا، طوری برنامه ریزی کرده بودند که در همه ی شهرهای انگلیس برای ما مراسم استقبال ترتیب داده شود. این برنامه ریزی از لحاظ بعد تبلیغاتی و رسانه ای مناسب بود و موجب بازتاب بیشتر حرکتمان می گردید . البته ناچار بودیم زمان معینی را برای ورود به شهرها معین کنیم، و ما ساعت یک نیمروز را برای ورود به هر شهر تعیین کرده و محل قرار را هم در مقابل ساختمان شهرداری شهرها قرار داده بودیم. تنها مشکل این برنامه این بود که با توجه به بعد مسافت هر شهر ، و برای اینکه سر زمان معین به محل برسیم ،گاهی ناچار بودیم آرام حرکت کنیم و یا گاهی با سرعت بالا و از صبح خیلی زود ، رکابزنی را آغاز نماییم. این هم نمونه ای از استقبال و لطف عزیزانی که در لیدز اتفاق افتاد.

                                                             

در انگلیس که رکاب  می زدیم و به ویژه وقتی از راههای فرعی و از دل روستاها و آبادیهای کوچک گذر می کردیم، بی اختیار به یاد فیلمهای قدیمی انگلیسی می افتادیم .زیرا محیط بسیار زیبا و تمیز و نیز ساکت و آرام در کنار مناظر قشنگ و مزرعه ها واسبها و...آدمی را از ازدحام شهرهای شلوغ و زندگی ماشینی به درمی آورد و به یاد آن فیلمها و محیطهای آرام می انداخت .  برخورد و ورود به درون خانواده ها در انگلیس چندان سخت نیست ، زیرا در این کشور به خانواده ها اجازه داده می شود تا قسمتی از منزل خودشان را برای اقامت مسافران اختصاص بدهند و بدین ترتیب منبع درآمد و کمک هزینه ای برای خودشان داشته باشند . این مکانها که در اصطلاح محلی با نام و تابلوی (تختخواب و صبحانه)-  bed and brakfast- مشخص می شود ، محیطی آرام، همراه با برخورد مهربانانه و خونگرم آدمهای آن است که اجازه می دهد مسافران برای یک روز هم که شده در دل خانواده ها جا بگیرند و محیطی خانوادگی را تجربه کنند و صبحانه را به همراه آنان و معمولا درون آشپزخانه صرف کنند. اکثرا مادران خانواده ها عهده دار پذیرش و رسیدگی به مهمانان هستند که برخورد بسیار مهربانانه ای نیز دارند .  اگر گذرتان به جزیره افتاد و در اتاقهای هتل های ۵ستاره نیز اقامت داشتید ، حتما این خانه ها را برای یک شب هم که شده برای اقامت امتحان کنید و لذتش را ببرید.

البته ایت عکس نروژ است.

 پس از مدتها که از آسیای جنوب شرقی دور شده بودیم ،دوباره در جاده های مخالف جهت رانندگی ایران قرار گرفتیم .رکاب زدن در این جاده برای ساعات اولیه کمی گمراه کننده بود و به ویژه در میدانها و دوربرگردانها گیج می شدیم. البته پس از ساعات اولیه عادی می گشت. شهر منچستر را بیشتر مردم ، با تیم فوتبال مشهور آن یعنی منچستر یونایتد و استادیوم اولدترافورد که به تئاتر رویاها مشهور است می شناسند . برعکس آمریکا و کانادا ، اینجا همه عاشق فوتبالند و در و دیوار شهر هوای فوتبالی دارد . اما این چیزی نبود که برای ما جلب کننده باشد . بلکه خانه های قدیمی و کوچک و هوای ابری آن دلگیر کننده به نظر می رسید . و این حس طبیعی هم بود . آمریکا را با زرق و برق و سایز بزرگ همه چیزش ترک کرده بودیم. از آنجا که آمریکا کشور جدیدی هست ، لذا همه چیز آن بوی نو و تازگی دارد ، مردمش هم که عاشق اندازه های بزرگ هستند . از خیابان و خانه گرفته تا ساختمان و ماشین . اما رکاب زدن در اروپا لذتی بسیار دارد زیرا مسافتها خیلی نزدیک است و همه جا آبادی دیده می شود .  فقط به جز لندن در دیگر شهرهای انگلیس به محض اینکه ساعت به حدود ۵ بعد از ظهر می رسید ، همه ی مغازه ها و ... بسته می شدند و به اصطلاح در خیابانها پرنده پر نمی زد . فقط رستوران ها و بارها باز بودند . البته این ویژگی بیشتر شهرهای اروپایی است و لندن و پاریس در این میان استثنا به حساب می آیند . ضمنا خودمان را برای باران های مداوم و پی در پی جزیره نیز آماده کرده بودیم .بارشهایی که ما را نسبت به دیگران دو برابر خیس می نمود . زیرا اول از آسمان بر سرمان می ریخت و سپس ماشین های عبوری ، آبهای گلی جمع شده را به ما می پاشیدند!! این دومی بسیار بدتر نیز بود چون گل آلودمان نیز می نمود و به علاوه ، شن های ریز در لابلای زنجیر چرخها می رفت و استهلاک آنها را سرعت می بخشید و زودتر از موعد بایستی عوضشان می کردیم . آن هم با آن گرانی های اروپا... 

این روزها در حال خواندن کتاب " ایران بین دو انقلاب " نوشته ی  آقای یرواند آبراهامیان  هستم .  اثری بسیار جامع و کامل که گویای اوضاع آشفته کشورمان در دوران معاصر است . هر از گاهی که بیش از اندازه از عملکردها و بلاهایی که بر این آب و خاک رفته است ، برمی آشوبم ، برای التیام  خویش ، از زبان حال شادروان میرزاده ی عشقی کمک می گیرم . این هم یکی از سروده های آن شهید راه میهن است . برای ایراندوستان گرامی

ای دوست ببین بی سر و سامانی ایران               بدبختی ایران و پریشانی ایران

از قبــــر برون آی و ببین ذلـــت ما  را                     این ذلت ایرانی و ویرانی ایران

آوخ که لحد جای تو شد تا به قیامت                   رفتی و ندیدی تو پریشانی ایران

از وضع کنونی و   ز بدبختی ملت                      زین فقر وپریشانی و ویرانی ایران

گردیده جهان تیره و گشته ست دلم تنگ           گویی که شدم حبسی و زندانی ایران

بگرفته دلم سخت ز اوضاع کنــونی                   بیچارگی و محنت و حیرانی ایران

"عشقی"بود  ار نوحه گر امروز،عجب نیست     خون می چکد از دیده ی ایرانی و ایران 

انتظار کشیدن در پشت مرز مکزیک نیز سودی نداشت و بالاخره نتوانستیم ویزای کشورهای آمریکای مرکزی را بگیریم .دور آمریکا به پایان رسیده بود و ناچار به تغییر قاره بودیم. ویزای استرالیا را داشتیم ، اما در نیمکره ی جنوبی فصل زمستان بود. باید برای ویزای یک کشور اروپایی اقدام می کردیم. به کنسولگری انگلیس در لس آنجلس مراجعه کردیم و با همان جوابهای همیشگی روبرو شدیم . ابتدا مشکل ملیت و گذرنامه ی ایرانی  را مطرح کردند ، اما وقتی بریده های روزنامه های متعدد در کشورهای مختلف را دیدند ، این بار بهانه آوردند که امکان صدور ویزا دز کشور ثالث وجود ندارد و باید در همان کشوری که سکونت داریم ویزا بگیریم. از این بهانه تراشی ها زیاد دیده بودیم . البته بهانه شان قانونی بود ، و هر کس باید در جایی که زندگی می کند و اقامت دایم دارد ویزا بگیرد . اما مسئله ی ما فرق داشت و قبلا بارها ویزاهای کشورهای مختلف را گرفته بودیم. کارمندان وقتی اصرار ما را دیدند سراغ شخص سرکنسول رفتند که از شانس ما ایشان دوچرخه سوار بود و تا عکسهای سوار بر دوچرخه را بر روزنامه ها دید دستور صدور ویزای فوری با حداکثر زمان و مجوز ورود متعدد  را داد . از اینکه نتوانسته بودیم راهمان را از آمریکای مرکزی ادامه بدهیم دلخور بودیم اما در عین حال از این که قادر به ادامه ی سفر بودیم ، خوشحال شدیم و باید به ادامه ی راه می اندیشیدیم .