فوتبال در انگلیس از تب ویژه ای برخوردار است و در هر رده و هر زمانی که برگزار بشود خیل تماشاگران را به سوی ورزشگاه ها می کشاند . در اواخر تابستان و دو هفته مانده به آغاز فصل جدید مسابقات لیگ برتر انگلیس، مسابقه ی فوتبالی تحت عنوان جام خیریه (  charity shield ) در شهر کاردیف ولز برگزار می گردد که بین دو تیم قهرمان لیگ برتر و قهرمان جام اتحادیه است. در آن سال مسابقه بین دو تیم آرسنال و منچستر یونایتد بود. برای ما به عنوان افراد خارجی، تماشای رفتار تماشاگران بسیار جالب تر از خود مسابقه بود. پلیس خیابان های منتهی به استادیوم کاردیف را مسدود کرده بود و هیچ وسیله ی نقلیه ای تردد نمی نمود . تمام مغازه ها به غیر از بارها مشروب فروشی ها بسته بودند . نیروهای پلیس نیز با پای پیاده و یا سوار بر اسب نظار بر اوضاع را بر عهده داشتند . طرفداران دو تیم نیز در دو سوی خیابان به سمت استادیوم در حرکت بوده و هماهنگ باهم شعارهایی را سر می دادند . و البته از آن درگیری و آشوب های معمول و گاه و بیگاه هواداران خبری نبود. رد و بدل شدن آن همه پول در مسابقات جزیره ، مجاز بودن افراد به مصرف مشروبات الکلی و... در آن مسابقه ی به آن حساسی هم باعث بروز خشونتها و یا آسیب زدن به اموال عمومی نمی شد و پلیس در آرامش کامل اوضاع را در زیر نظر داشت. راستی اگر شرط بندی های قانونی و پولهای آنچنانی در فوتبال ما مرسوم بود و مصرف مشروبات الکلی نیز آزاد می شد!! چه پیامدهایی در بر می داشت؟!!! 

در بین مردم و  شهرهای مختلف  انگلیس علاقمندی زیادی به ورزش فوتبال وجود دارد و شهر لیورپول یکی از آن شهرهاست.روزهای آخر هفته جمعیت در استادیوم و یا در رستورانها و بارها ، برای تماشای فوتبال گرد هم می آیند و از آن روزهایی است که پلیس حسابی سرش شلوغ می شود چرا که هم در باخت و هم در برد پس از بازی تماشاگران بی نظمی های زیادی به وجود می آورند. در خیابانها جوانهایی را می دیدیم که لگد به در مغازه ها و بانکها می زدند و یا تابلوها و علایم رانمایی و رانندگی را کج می کردند و مسرشان را برعکس می نمودند و پلیس های اسب سوار در کمال خونسردی به آرام کردن اوضاع می پرداختند و خشونت آنچنانی مشاهده نمی شد. در مجموع میشود گفت که بندر لیورپول نسبت به دیگر شهرها، جوانهای بی نظم بیشتری دارد.

این هم عکس ساختمان قدیمی شهرداری لیورپول

در دوبلین رستورانی به نام  فاکس(FOX) وجود دارد که بر روی تپه ای بنا شده و بیش از یک قرن از ساختن آن می گذرد. تمام ایرلندیها حتی ایرلندیهای مهاجر به آنجا علاقه ی عجیبی دارند و برخی با پرداخت پولهای فراوان وصیت می کنند که پس از مرگشان ،خاکسترشان را در کنار آنجا قرار بدهند.کلینتون هم که اصالت ایرلندی دارد بارها در زمان ریاست جمهوری به آنجا سری زده است. وقتی ما به همراه دوستان به آن رستوران رفتیم، صاحب رستوران ما را به حاضران معرفی نمود و گروه مزیک، آهنگی با عنوان صلح را نواخت که با همخوانی همه ی حاضرین همراه شد و نشان از این داشت که دل ملتها با هر زبان و نژادی برای دوستی و صلح می تپد. ای کاش دولتها نیز سیاستهایشان را با ملتهایشان هماهنگ کنند نه با مراکز ثروت و قدرت.