زمانی که شبها در زیر آسمان پرستاره و هوای نسبتا سرد محیط ، خود را درون کیسه خواب جمع می کنم ،  این فکر به سراغم می آید که دور از خانواده و رفاه و آسایش خانه ، اینجا چه می کنم ؟ اما این فکر  بلافاصله با یادآوری عزیزان بی شمار آسیب دیده و خون شهدایی چون : سهراب،ندا،کیانوش ، ترانه و... نیز زندانیان دربندی همانند نبوی،قوچانی، زیدآبادی، هنگامه شهیدی ، باستانی و ... محو می شود و احساسی از رضایت درون وجودم را گرم می کند . هر چند که متاسفانه این کار ناچیز ما ، تاثیری در وضعیت این یاران و خانواده هایشان ندارد . اما همین که تنها کاری را که از ما برمی آمد ، در حال انجامش هستیم و در آینده پیش وجدان خویش شرمنده نخواهیم بود ،راضی هستیم و به آینده و کارهای کوچکی که تک تک مان انجام می دهیم امیدوار می شویم .

من نمی گویم زیان کن یا به فکر سود باش

                                ای زفرصت بی خبر در هر چه هستی زود باش

 

 

به امید ایران و جهانی انسانی

در شارلوت با دوستی بنام آگوستین آشنا شدیم که دارای اصالت کوبایی است . در گفتگوهایی که داشتیم به دو نکته اشاره داشت که حقیقت تلخ دوران معاصر و درد بسیاری از شهروندان کشورهای جهان سوم و غیر دموکراتیک است .

  به شارلوت که رسیدیم ، هنگام ورود به شهر در کنار استقبال گرم ایرانیان ، کانالهای خبری فاکس و ۲۴ هم برای پوشش خبری آمده بودند . امروز ۵شنبه در ساعت ۸ صبح نیز در استودیوی خبری فاکس نیوز انجام دادیم تا در حد خویش یادآوری نماییم که اگر جنبه ی خبری جنبش سبز از نظر بیگانگان ، به دلایل خبری و یا معاملات احتمالی پشت پرده ، برای دیگران کهنه و یا تمام شده تلقی می شود ، اما برای ما مردم ایران تازه ی تازه است و داغی خون یارانمان و میله های تنگ دربندانمان ، یک آن از ذهن و دل ما محو نمی شود و تا رسیدن به خواسته های برحقمان ادامه دارد .

پ.ن: عکس ۱و۲ در استودیوی فاکس نیوز-عکس ۳ خبرنگار کانال۱۴-عکس۴دوقلوهای خواننده در فاکس

 

پس از بازگشت از نیویورک ، و خداحافظی از دوستان ، رکابزنی به سمت جنوب را ادامه دادیم . مسیری که می پیمودیم امتداد جاده شماره 29 بود و در هوایی ابری و همراه با باد رکاب می زدیم . آهوهای کنار جاده با پی بردن و اطمینان از امنیت شان ، همپای ما پیش می آمدند و جست و خیزشان بسیار تماشایی بود . آدمی در شگفت می شود وقتی که این عکس العمل را از این موجودات زیبا مشاهده می کند. آهوها با پی بردن به اینکه ما قصد آزارشان را نداریم و مسلح نیستیم و سرو صدای آزار دهنده ای نیز از دوچرخه هایمان بر نمی خاست ، با ما همراه شده و پابه پای ما پیش می رفتند ، آنگاه چگونه است که برخی انسان نماها ، همنوع خویش را که بدون سلاح و با اعلام قبلی برای راهپیمایی سکوت آمده است به گلوله می بندند و در خونش می غلطانند!! و ادعای اشرافیت مخلوقات را هم دارند؟  اشرف مخلوقات بودن فقط به راه رفتن بر روی دو پا نیست .
به هر روی ،  پس از خیس شدن در زیر بارانهای فصلی ، عصر روز جمعه وارد شارلوت در ایالت کارولینای شمالی شدیم . ایالتی که حدود هزار ایرانی در کل آن ساکنند و چند نفر از این عزیزان در مقابل موزه ی هنر برای استقبال آمده بودند ، در حالیکه کانالهای خبری فاکس و 24 نیز برای پوشش خبری حضور داشتند و گفتگویی انجام شد و روز سه شنبه نیز دیدار و گفتگو با مردم انجام خواهد شد .

 سبزهای ایرانی مقیم خارج از کشور در حمایت از خواسته های هموطنان داخل کشور ، دو روز ۲۳ و ۲۴ سپتامبر را در نیویورک به روز سبزهای ایران تبدیل کردند . در عکسها ، مجسمه ندا ساخته پاولا اسلیتر ، آقای فیروز نادری-دانشمند شهیر ایرانی ناسا ، رضا براهنی - نویسنده نامی ایرانی را همراه با سایر سبزپوشان می بینید.