زمانی که وارد واشنگتن شده بودیم،طبق معمول همه شهرهای دیگر،اولین جایی که به سراغش رفتیم ساختمان کاپیتال بود که برخی در ایران آنرا با کاخ سفید اشتباه می گیرند.پس از گشتزنی در اطراف زیبای ساختمان که پر از گلکاریهای زیبا و حوضچه های بزرگ آب است،گوشه ای را برگزیده و به گرفتن عکس و فیلم مشغول شدیم که در همین حین خانمی که توجهش به ما جلب شده بود نزدیک شده و پس از کمی گفتگو با احساس خاصی افزود که:همه چیز را که از رسانه ها و.... فراموش کنید،اصل مردمند که ما مردم هم خواهان صلح و دوستی با همه انسانها هستیم.این نکته ای که بود که بارها و بارها در برخورد با مردمان مختلف از زبان آنها می شنیدیم.امیدوارم که روزی به آن نقطه ای برسیم که هیچ خونی در هیچ جای جهان به هر بهانه ای ریخته نشود.

پ ن:برای انجام کاری اضطراری مجبور شدم سفری کوتاه به دبی بکنم.در آن برهوت چه تشکیلاتی به هم زده اند و ارز کشورمان چقدر بیهوده در امارات دود می شود و هوا می رود.تا کی باید شاهد فرار  سرمایه های انسانی-،مالی و ملی باشیم؟؟!!نکته غم انگیز این بود که پس از بازگشت،در فرودگاه امام ۲ساعت منتظر تاکسی شدیم(فرودگاه بین المللی بدون هواپیما بود حالا بدون تاکسی هم شده!!!) این است مدیریت قرن ۲۱