نکته ی ظریفی که در این میان وجود دارد  این است که هر نتیجه ای که پدید بیاید پیروز واقعی آن مردم هستند ، زیرا دستاوردی درون مرزی و برون مرزی را توامان به دست آورده اند .

 از نقطه نظر درون مرزی ، عموم مردم به نتیجه ای دست یافتند که تا پیش از این فقط روشنفکران به آن اعتقاد داشتند و آن عدم حاکمیت دموکراسی در کشور بود .زیرا حاکمیت بارها برای حفظ ظاهر هم که شده ، نمایش بقول خودشان مرمسالاری را براه انداخته بودند . ولی این بار حتی نتیجه ی نمایشنامه ای را که خود نوشته بودند نیز برنتافتند و دست خود را رو کردند . در نتیجه ، همین که مردم تکلیف خود را دانسته و میزان اختیار در حق تعیین سرنوشتشان را فهمیدند دستاور اندکی نیست و بخودی خود پیروزی بزرگی است .

از نقطه نظر خارجی نیز دستاورد ما ملت ، کم از دستاورد داخلی نیست .همانطور که میدانید در طول رکاب زنی به دور دنیا ، ما حامل پیام صلح ایرانیان برای مردم دنیا بودیم . با آنکه استقبال مردم از این حرکت و نوع پیام خوب بود ، اما در بسیاری مواقع از نیش و کنایه و طعنه ها و یا پرسشهای همراه با تعجب مردم در امان نبودیم . سوال آنها هم همیشه این بود که چگونه است که شما ایرانی ها مدام شعار مرگ بر این و آن سر می دهید و دولتهای منتخبتان در تمام سخنرانی ها این و آن را تهدید می کنند و پرخاشگری می کنند ، آنوقت شما دم از پیام صلح مردم ایران می زنید؟ ما نهایت سعی خود را برای توصیف موقعیت داخلی ایران بکار می گرفتیم که حال یا قانع می شدند و یا سکوت می کردند یا اینکه ایرانی ها را متهم به عدم درک از دموکراسی می نمودند، چراکه در صورت مخالفت با رویه ی حکومت ، بی تفاوتی و انفعال مردم ایران برایشان قابل فهم نبود . این نگاه در خارج به ایرانی ها بسیار آزار دهنده بود و فقط باید با چنین برخوردهایی روبرو شده باشی تا تلخی آنرا حس کنی . اما اینک پس از انتخابات دهم و با فیلمهای آماتوری گرفته شده توسط مردم و پخش آن در شبکه جهانی اینترنت و به تبع آن رسانه های گوناگون ، آن چهره ی خشن و منفی از مردم ایران زدوده شده و حساب مردم از دولت نزد افکار عمومی جهانیان جدا شده است . این دستاوردهای مردم  و پیروزی آنها در نتیجه ی این چالش است .

 دستاورد حاکمیت هم که معلوم است. یا به رای مردم گردن می نهند و عقب نشینی می کنند که مسلما اولین شکستشان نخواهد بود و از این به بعد مردم هر جا که دلشان خواست پا پیش گذارده و حقوق خود را مطالبه خواهند نمود و این برای حاکمیت غیر پاسخگو قابل تحمل نبوده و شکستی دردناک است. اگر هم که با بگیر و ببندها مردم را وادار به سکوت کردند ، که بدتر از قبل ، مشروعیت خود را در مناسبات بین المللی از دست خواهند داد و به ویژه در بحث حساس هسته ای که اوج آن در پاییز امسال خواهد بود ، بدون پشتوانه ی مردمیی در قبال دنیا کم خواهند آورد . بنابراین من از همین حالا خودمان را پیروز این میدان می دانم و از ته دل رشادت و هوشمندی ملت ایران را به همه ی ما مردم ایران تبریک می گویم .

نتیجه ی سومی هم برای خارج نشین های مدعی رهبری(و نه همراهان و همدردان) ملت گرفته می شود که اگر عاقل باشند عذر خود و زحمت ما نمی دارند . مجاهدین خلق و مدعیان سلطنت بایستی تا الان پی برده باشند که هیچ وجهه ای در بین مردم ندارند، که اگر داشتند مردم گوش به حرفشان داده و انتخابات را تحریم می کردند.پس  بی جهت خود را نخود هر آش نکرده و ادعای رهبری مردم را دیگر نکنند و بیش از این برای مردم دردسر درست نکنند . ادعای رهبری و سودای ردای حکومت داشتن با ابراز همدردی و همراهی هم میهنان خارج از کشور دو مسئله ی از هم جداست .