ریش سفیدان روستا ما را برای خوابیدن به مسجد محل هدایت کردند و در آنجا ابتدا به حنای کف پایمان گیر دادند.زیرا همه ریشهایشان را حنا گذاشته بودند اما ما بخاطر جلوگیری از عرق و...حنا گذاشته بودیم و از نظر آنان این نوعی اهانت به مقدسات بود.خلاصه زیر بار نرفتیم که مال ما حناست و اصرار داشتیم که داروی گیاهی است.بهر حال به خیر گذشت. تا پاسی از شب ما را در حالیکه از خستگی نای نشستن نداشتیم به حرف(بیشتر ایما اشاره)گرفتند.همه بحث هم دینـی بود.پس از رفتن آنان هر کداممان در گوشه ای دراز کشیدیم.اما یکی دو ساعت نگذشته بود که چراغهای مسجد روشن شد و جمعیت رفته رفته پیدایشان شد و هر یک در گوشه ای به نماز ایستادند که هر از گاهی (با عرض پوزش)صداهایی هم از خود خارج می کردند که البته نمازشان باطل نمی شد!بالاخره زمان اذان فرا رسید و همه باید به صف می ایستادند و ما نیز.امام جماعت مثل یک نظامی ترتیب صف را بازدید و سپس نماز را آغاز نمود.میدانید که اهل تسنن نماز را با دستان بسته و پاهای باز می خوانند ،برعکس شیعیان.صداهای گاه و بی گاهی که خارج می کردند، نگاههای تعجب آلود حاضران که دزدکی سرشان را بسمت ما می چرخاندند و بخصوص نوجوانی که صف نماز را رها کرده و درست مقابل ما ایستاده و تماشایمان می کرد ما را به خنده انداخته بود،شانه هایمان بود که از شدت خنده بالا و پایین میشد و می لرزید اما خوشبختانه قهقهه نزدیم تا جانمان را حفظ کنیم...نماز که تمام شد هر کس باز بصورت فردی نماز ۲رکعتی خواند و تازه این آغاز ماجرا بود.ما دل خود را صابون زده بودیم که لا اقل پس از نماز ساعتی بخوابیم اما متوجه خیال خاممان شدیم.زیرا ایراد خطبه و ذکر گفتن مانده بود،از صف که جدا شدیم با نگاههای اعتراض گونه حاضران و با اشاره امام جماعت دوباره  به صف برگشتیم و اینکار تا طلوع آفتاب ادامه یافت.حال نمی دانم آیا آنها هر روز این کارها را می کنند یا فقط برای زدن پوز ما بود که از کشوری با حکومت اسلامی رفته بودیم تا نشان دهند که کی مسلمانتر است!